Հայաստան 2026. Հավատքի, անվտանգության և գոյատևման հատման կետում
13-01-2026 15:57:18 | Հայաստան | Հարցազրույցներ
«Նոյան Տապան»-ի եթերում «Ազգային Օրակարգ» կուսակցության խորհրդի նախագահ, նախկին դեսպան Արա Հակոբյանը ներկայացնում է հայկական պետականության առջև ծառացած գոյաբանական սպառնալիքների սթափ վերլուծությունը։ Եկեղեցու թիրախավորումից մինչև Ադրբեջանի բացահայտ ռազմական սպառնալիքները՝ զրույցը բացահայտում է վտանգավոր հանգրվանում գտնվող երկրի իրականությունը։
Հարձակում ինքնության վրա. Եկեղեցին թիրախում
Հարցազրույցը սկսվում է ՀՀ կառավարության և Հայ Առաքելական Եկեղեցու միջև աճող լարվածության վերլուծությամբ։ Արա Հակոբյանը «բարեկարգման խորհրդի» ստեղծումն ու Մասիսի եկեղեցու միջադեպերը դիտարկում է ոչ թե որպես պատահականություն, այլ որպես ազգային ինքնության հիմքերը քանդելու համակարգված փորձ։ Ըստ Հակոբյանի՝ հարվածելով եկեղեցուն՝ թիրախավորվում է միակ համահայկական կառույցը, որը ճգնաժամի պահին պահպանում է ազգի բարոյական և սոցիալական ամրությունը։
«Ալիևի դոկտրինը». Խաղաղությո՞ւն, թե՞ նախապատրաստություն պատերազմի
Զրույցի զգալի մասը նվիրված է Իլհամ Ալիևի վերջին հայտարարություններին։ Հակոբյանը փաստում է, որ Բաքուն այլևս չի թաքցնում իր տարածքային նկրտումները Հայաստանի նկատմամբ։ «Միջանցքային» տրամաբանությունն ու հայ հանրության դեմ մղվող հոգեբանական պատերազմը վկայում են այն մասին, որ Ադրբեջանը «խաղաղության գործընթացն» օգտագործում է բացառապես ստրատեգիական առավելություններ ստանալու համար՝ առանց անվտանգության իրական երաշխիքների։
Ինքնիշխանության ճգնաժամը
Որպես փորձառու դիվանագետ՝ Արա Հակոբյանը վերլուծում է Հայաստանի դիրքերը միջազգային ասպարեզում։ Նա նշում է, որ ներկայիս արտաքին քաղաքականությունը կրում է արձագանքող բնույթ և չունի միասնական ազգային ռազմավարություն։ Թուլացնելով ներքին ինստիտուտները և չկառուցելով պաշտպանական պետություն՝ Հայաստանը ռիսկի է դիմում վերածվել տարածաշրջանային առևտրի «օբյեկտի»՝ կորցնելով իր սուբյեկտայնությունը։
Դիմադրողականության ուղին
Քննարկումն ավարտվում է ազգային մոբիլիզացիայի կոչով։ Հակոբյանն ընդգծում է, որ 2026 թվականը պետք է դառնա «ինքնիշխանության վերականգնման» տարի։ Հայ ժողովուրդը պետք է մերժի պարտվողական օրակարգը և վերակառուցի պետությունը պատմական ճշմարտության, ինստիտուցիոնալ ուժի և սպառնալիքների հստակ գիտակցման հիմքի վրա։